Mizaru, Kikazaru i Iwazaru

Dzisiaj wybraliśmy się poza Tokio do kompleksów świątyń szintoistycznych w Nikko - małej miejscowości z górzystymi terenami obrośniętymi lasami.

Pierwszy raz wypróbowaliśmy shinkansensy, nie są to te najszybsze, ale i tak robią duże wrażenie:

Znacie trzy mądre mapki - jedna nie widzi, druga nie słyszy i trzecia nie mówi? Wzięły się z japońskiego przysłowia - jeżeli nie widzę złego, nie słyszę złego i nie mówię złego to sam się chronię przed złem.
Najbardziej popularnym (oryginalnym?) przedstawieniem tego przysłowia jest płaskorzeźba w Nikko - małpki Mizaru, Kikazaru i Iwazaru podziwialiśmy dzisiaj.

W drodze na miejsce okazało się, że mnisi zamykają świątynie o 16.30, a na miejscu byliśmy przed 14.00. Musieliśmy się nieźle uwijać, żeby zdążyć wszystko obejść. Nie było czasu na obiad, przekąsiliśmy coś co przypominało pampuchy, z czego jedna była wypełniona bigosem, a druga sosem meksykańskim. Dziwne, ale zarazem bardzo smaczne. To jest dla nas minus zwiedzania na własną rękę - nikt nam nie przypomni, że pora już coś zjeść, potem nie ma czasu i chodzimy głodni cały dzień.

Po zwiedzeniu świątyń poszliśmy na spacer po Nikko oraz do innego ciekawego punktu turystycznego - grobowców w kształcie popiersi męźczyzn, które były przyozdobione czerwonymi czapeczkami zrobionymi na drutach. Nie wiemy co to symbolizuje ;)

Fotorelacja:

Most w drodze do świątyń

Grobowce

Beczki do piwa

W drodze powrotnej

Wycieczkę zakończyliśmy porcją pysznego ramenu w jednej z knajpek w Akihabarze - raju dla miłośników mangi i anime. I choć byliśmy tam tylko przez chwilę, to i tak zrobiła na Dycu duże wrażenie. Planujemy wrócić tam jutro :).